Kelimelerimin ağırlığı kalbini incittiyse, ruhumun mahcubiyetiyle o yarayı sarmaya geldim.
Sana karşı savurduğum her sert rüzgarın pişmanlığıyla, kapına sükunet getirdim.
Varlığın huzurken, yokluğuma sebep olacak hatalar yapmanın ezikliği içindeyim.
Kalbinde bıraktığım o küçük izin, ruhumda açtığı derin uçurumu görsen beni affederdin.
Suskunluğumun ardında saklanan mahcubiyetimi, gözlerimin içine bakarak okumanı dilerim.
Bir anlık öfkenin gölgesinde, ebedi dostluğumuzun güneşini karartmaya hakkım yoktu.
Gönül mabetini yıkan dillerimden dökülen her kelime için, ruhumun en derin yerinden af diliyorum.
Hatalarımın tozunu sevgimizin büyüklüğüyle süpürmene, bana yeniden inanmana ihtiyacım var.
Seni kırmak, kendi ruhumun üzerine basıp geçmekle aynı acıyı veriyor bana.
Adaleti kalbinden, merhameti ruhundan eksik etmeyen sen; bu hatamı bağışlar mısın?
Dilim kalbimin hızına yetişemedi ve seni incitti; şimdi kalbim o dili terbiye etmekle meşgul.
Dünya üzerindeki tüm telafiler, senin bir tebessümünün verdiği huzur kadar kıymetli değil.
Sana olan hürmetimi, bir anlık hatamın gölgesinde bırakmana izin verme ne olur.
Kalbindeki o güzel çiçekleri soldurduysam, gözyaşlarımla onları yeniden yeşertmeye hazırım.
Duruşumun mağrurluğu seni yanıltsın istemem, içimde sana karşı bükülmüş bir boynum var.
Affetmek büyüklüğün şanındandır; ben küçüldükçe küçüldüm, senin asaletine sığınıyorum.
Sözlerim kılıç gibi kestiyse, şimdi o kesikleri sevgiyle dikmeye talibim.
Yanlış yollarda yürüdüğümün farkındayım, şimdi senin doğru olan kalbine geri dönmek istiyorum.
Huzurunu kaçıran her tavrımın, uykularımı kaçıran birer pişmanlığa dönüştüğünü bilmelisin.
Gönül pencerene attığım o taşın izini, sadece senin şefkatli ellerin silebilir.
Bir özür her şeyi düzeltmez bilirim ama bir başlangıç için kalbimdeki en samimi adımdır.
Seni kaybetme ihtimalinin verdiği korku, yaptığım hatanın bin katı ağırlığında üzerime çöktü.
Ruhunda açtığım o hüzün perdesini, birlikte yeniden neşeyle açalım mı?
İnsan yanılır, gönül yaralar ama sevda o yarayı iyileştirecek kadar büyüktür; bizi iyileştir.
Sana uzanan ellerimin titreyişi, kalbimdeki samimi mahcubiyetin sessiz haykırışıdır.
Aramıza giren o soğuk duvarı, sıcak bir tebessümle yıkmama izin ver.
Senin güvenini zedelemek, bu hayatta kendime verdiğim en büyük zarardı.
Kırılan her parçanı tek tek toplayıp, eskisinden daha sağlam bir sevgiyle birleştireceğim.
Sana layık olamamanın verdiği o ağır yükü, senin affınla üzerimden atmak istiyorum.
Yüreğinin kapısında bekleyen bu pişmanlık, sadece senin "gel" demenle huzur bulacak.
Kelimelerim yetersiz, eylemlerim hatalı olabilir ama niyetim her daim seninle kalmaktı.
Beni affetmen için dünyayı önüne sermem yetmez ama ömrümü yoluna sermeye hazırım.
Seni üzmek, kendime duyduğum saygıyı kaybetmeme sebep oldu; beni bana geri ver.
Geçmişin hatalarını geleceğin umuduyla silmeye, seninle yeniden başlamaya can atıyorum.
Sesimdeki bu kırıklık, kalbindeki o ince sızının benim ruhumdaki yankısıdır.
0 Yorum