Gönül bağının koptuğu yerde, yan yana durmak en uzak gurbettir.
Araya giren yollar değil, söylenmeyip biriken sessiz kelimelerdir.
Mesafeler, sevginin nefes alması için gereken boşluk değilse, sadece ayrılığın hazırlığıdır.
Gözden ırak olanın gönülde devleşmesi, ruhun uzaklara kurduğu gizli bir köprüdür.
Bazen en büyük uzaklık, aynı sofrada oturup farklı dünyaların hayalini kurmaktır.
Yollar yürünerek biter ama kırgınlıkların açtığı mesafeler sadece sarılarak kapanır.
Bakışların birbirine değmediği her milimetre, kalpler arasına örülmüş bir duvardır.
Mesafe bir ölçü birimi değil, ruhun paylaşılamadığı bir boşluk sancısıdır.
Aradaki kilometrelerin hükmü, bir "iyiyim" kelimesinin samimiyetinde son bulur.
Düşüncelerin kavuşamadığı bir yerde, bedenlerin yakınlığı sadece birer yanılsamadır.
Özlem, mesafenin içini dolduran en ağır maddedir.
Zamanla açılan mesafeler, ihmalin sessiz adımlarıyla yürünür.
Birbirine geç kalan ruhlar arasına giren mesafe, kainatın genişlemesinden daha hızlı büyür.
Mesafeler kalbi korkutmaz, kalbi korkutan aradaki boşluğun soğukluğudur.
Sesi duyulmayan birine yakın olmak, çölde serap görmekten farksızdır.
Gerçek yakınlık, en uzak mesafeden bile aynı acıya aynı anda iç çekebilmektir.
Gidilen yolun uzunluğu değil, geride bırakılanın ağırlığı mesafeyi belirler.
İnsan en çok, kendi içinde ulaşamadığı yerlere uzaktır.
Mesafeler bazen birer kalkan, bazen de aşılması gereken birer sınavdır.
Yüzlerin birbirini görmediği anlarda kalbin ezberindeki ses, mesafeyi unutturur.
Araya giren her mevsim, özlemin rengini bir ton daha koyulaştırır.
Dünyanın öbür ucu, sevdiğinin küstüğü yer kadar uzak değildir.
Mesafeler sevgiyi öldürmez, sadece sahte olanları ayıklar.
Ruhlar el sıkıştığında, bedenlerin hangi kıtada olduğunun hiçbir önemi kalmaz.
Uzaklık, kalbin kendi ritmini başka bir kalpte duymayı bekleme süresidir.
Bazı mesafeler vardır ki, aşmak için bir ömür yetmez; bazıları ise bir bakışla silinir.
Yan yana olup da dokunulamayan ruhlar, mesafenin en acı tanımıdır.
Gurbet, ayakların bastığı yer değil, kalbin ait olmadığı topraklardır.
Mesafeyi yaratan yolların kıvrımı değil, insanların birbirine olan güvensizliğidir.
Araya giren sessizlik, en uzun yoldan daha yorucudur.
Birini özlemek, mesafeyi her saniye yeniden inşa etmek ve her saniye yeniden yıkmaktır.
Yakınlık, fiziksel bir temas değil; birinin varlığını her an ensende hissetmektir.
Mesafeler, sevginin sabrını ölçen görünmez cetvellerdir.
En büyük mesafe, iki insanın birbirine artık anlatacak bir şeyi kalmamasıdır.
Güneş ile dünya arasındaki mesafe bile, bir kalp kırıklığının yarattığı uzaklıktan daha kısadır.
Uzaklıklar, sadece birbirini gerçekten görmek istemeyenler için birer bahanedir.
Rüzgarın kokunu getiremediği her yer, benim için en uzak koordinattır.
Kavuşma ihtimali olan her mesafe, aslında bir bekleyiş sevincidir.
İki ruh birbirini bulduğunda, evrenin en uzak köşesi bile kapı komşusu olur.
Mesafeler kalbi terbiye eder ama sadece gerçekten sevenlerin ruhunu güçlendirir.
0 Yorum