Pişmanlık, insanın kendi geçmişine sırtını dönmek isteyip de sürekli oraya bakmaya mecbur kalmasıdır.
Kalbin "hayır" dediğine dilin "evet" demesi, ruhun en ağır pişmanlık tohumudur.
Zamanında söylenmemiş bir kelime, ömür boyu taşınacak dilsiz bir yüke dönüşür.
Pişmanlık, geleceği inşa etmek için gereken tuğlaları geçmişin enkazında aramaktır.
Yanlış kapıda beklemek değil, doğru kapının önünden geçerken onu fark edememek asıl sızıdır.
Ruhun en karanlık odası, "keşke" kelimelerinin yankılandığı o dar koridordur.
Pişmanlık, aynaya her bakışta insanın kendi kendisine hesap sormasıdır.
Affedilmesi en zor kişi, insanın hata yaptığını bildiği halde kendine engel olamayan halidir.
Geç kalmış bir özür, solmuş bir çiçeğe dökülen su gibidir; can vermez, sadece ölümü tesciller.
Pişmanlık, kaçan fırsatların gölgesinde serinlemeye çalışmak kadar beyhudedir.
Kırılan bir kalbi onarmaya çalışmak değil, onu kırarken takınılan tavır insanı asıl pişman eden şeydir.
Zihnimizdeki en gürültülü ses, zamanında sustuğumuz anların çığlığıdır.
Pişmanlık, hayat kitabında yanlış yazılan satırları silmeye çalışırken sayfayı yırtmaktır.
En büyük pişmanlık, başkaları ne der diye yaşarken kendi hayallerini feda etmektir.
Geriye dönüp bakmak, önündeki yolu görmeni engelliyorsa pişmanlık seni esir almış demektir.
Vicdanın sızlaması, ruhun kendi kendine attığı en sessiz ama en derin tokattır.
Pişmanlık, insanın kendi hatalarıyla kurduğu o ıssız ve soğuk hapishanedir.
Hayat, pişmanlıklarla doludur; ama en acısı, telafisi mümkün olanı gurura kurban etmektir.
Dün yapılan yanlışın pişmanlığı, bugünün huzurunu kemiren bir kurttur.
Keşkeler, insanın kendi omuzlarına bindirdiği hayali ama çok ağır taşlardır.
Pişmanlık, fırtına dindikten sonra geminin neden limandan çıktığını sorgulamaktır.
Gerçek pişmanlık, sadece hata için üzülmek değil; o hatanın karakterde bıraktığı izi temizlemeye çalışmaktır.
Kaybolan yılların telafisi yoktur, ancak o yılların pişmanlığı yeni yılların öğretmeni olabilir.
Suskunluğun pişmanlığı, yanlış konuşmanın verdiği zarardan daha uzun süre kalbi sızlatır.
Pişmanlık, kaçırılan bir vagonun arkasından boş raylara bakıp kalmaktır.
Gözyaşı dökmek pişmanlığı hafifletmez, sadece ruhun yanan yerlerini biraz olsun serinletir.
Kendi değerini başkasının insafına bırakan herkes, sonunda ağır bir pişmanlık sofrasına oturur.
Pişmanlık, insanın kendi yarattığı bir labirentte çıkışı ararken sürekli aynı duvara çarpmasıdır.
Hatalar öğretmendir, ancak pişmanlık o öğretmenden ders almak yerine sınıfta kalmaktır.
Hayatın en ağır "keşke"si, sevdiğin birine onu sevdiğini söylemek için vaktin kalmamasıdır.
Pişmanlık, gururun bittiği ve hakikatin tüm çıplaklığıyla başladığı o sancılı noktadır.
Duygularını bastıranlar, ileride o duyguların patlamasıyla en büyük pişmanlıkları yaşarlar.
Pişmanlık, insanın kendi elleriyle kırdığı bir oyuncağın tamiri için artık çok geç olduğunu anlamasıdır.
0 Yorum